Onze collega-vrijwilliger en vriend Alexandre Stroïnovsky heeft ons verlaten

Woensdag 13 mei 2026 is een trieste dag voor het CegeSoma. Die dag heeft Alexandre Stroïnovsky de strijd verloren tegen de ziekte die hem enkele maanden geleden trof. Hij was sinds maart 2020 vrijwilliger bij het CegeSoma en was een van de sterkhouders van het project Resistance in Belgium. Iedereen hield van hem om zijn nauwgezetheid, zijn vindingrijkheid, zijn enthousiasme en zijn onvergelijkelijke zin voor humor. Zo laat hij een onuitwisbare herinnering na in het hart van iedereen die hem heeft gekend.

Alexandre kwam in januari 2020 met het CegeSoma in contact via onze nu gepensioneerde collega Alain Colignon naar aanleiding van de opname van de documentaire « Les enfants de la collaboration », waarin hij getuigde over zijn familiegeschiedenis. Twee maanden later stuurde hij mij een e-bericht: hij wou vrijwilliger worden bij het CegeSoma. Hij beschreef zichzelf als een actieve gepensioneerde, gedreven liefhebber van geschiedenis, die net een biografie had uitgebracht over de Amerikaanse autoconstructeur Preston Tucker. Auto’s waren immers een van zijn talrijke andere passies …

In de korte notitie die hij op onze vraag aan het CegeSoma bezorgde om zichzelf voor te stellen op onze website, schreef hij dat hij als industrieel ingenieur was afgestuurd in Bergen en dat hij er een heel diverse loopbaan had opzitten. Hij was namelijk actief geweest in de internationale handel en had ook gewerkt voor INTAS (een agentschap van de Europese Commissie), als interface tussen het departement informatica en de wetenschappelijke experten voor de ontwikkeling van onderzoeksprojecten. Hij was vijf jaar met pensioen en wou zijn informaticakennis ter beschikking stellen van het CegeSoma.

Maar in de meer dan vijf jaar die hij zich voor het CegeSoma heeft ingezet, tot november 2025, heeft hij onze instelling veel meer bijgebracht dan zijn informaticakennis! Elke maandag, op enkele schaarse uitzonderingen na, was hij trouw op post om in Excelbestanden de gegevens te coderen van weerstanders tijdens de Tweede Wereldoorlog. Eerst die over de leden van de kleine verzetsbeweging L100, dan die van de inlichtings- en actieagenten, van de weerstanders door de sluikpers, de burgerlijke weerstanders en – vanaf november 2024 – van de gewapende weerstanders.

Hij werkte met de grootst mogelijke ernst, maar tezelfdertijd zorgde hij voor een uitstekende sfeer in het ploegje van de maandag met zijn vele anekdotes en zijn hilarische grapjes. Hij nam ook dikwijls deel aan de wetenschappelijke activiteiten van het CegeSoma en ontbrak nooit op de initiatieven voor de vrijwilligers. Hij heeft me dikwijls gezegd hoe blij hij was om voor het CegeSoma te werken. In december 2025 heeft hij met ons nog de tentoonstelling over de NMBS tijdens de Tweede Wereldoorlog bezocht. Zijn mobieltje belde discreet, zo ongeveer om de drie minuten, en terecht … want zijn vele vrienden waren zijn verjaardag niet vergeten!
Eén ding staat vast: hij zal erg gemist worden ! Dat blijkt uit de verschillende spontane reacties na zijn overlijden, die hieronder worden weergegeven:

« Je viens d'apprendre, ce soir, par notre ami commun, qu'Alexandre nous a quitté mercredi soir. Il avait à nouveau été hospitalisé (…). Je suis tellement désolée, je comptais fermement lui rendre visite cette semaine. »

« Je m’en veux aussi de m’être trop facilement rassuré. (…). Bien sombre dimanche, en tout cas. »

« Quelle triste nouvelle ! Depuis notre visite à Train World en décembre, je savais évidemment que son état n’était pas bon, mais j’espérais une amélioration. »

« Quelle bien triste nouvelle … J’avais moi aussi le secret espoir qu’Alexandre allait prendre le dessus … et que nous le reverrions … Toutes les photos que j’ai pu retrouver d’Alexandre depuis mars 2020 (…) témoignent de sa joie de vivre, de son caractère espiègle mais tellement bienveillant et de son implication dans votre équipe (j’ai presque envie de dire famille) de bénévoles. Voilà, je voulais encore juste vous dire qu’il allait aussi, comme à vous, beaucoup me manquer et que j’étais de tout cœur avec vous et avec les siens. »

« Je l'ai eu plusieurs fois [au téléphone] quand il était hospitalisé mais je n'ai pas su aller le voir ... je n’'imaginais pas que cela aurait été si vite… (…). Oui il m'a tellement apporté (…) des fous rires, un humour décapant parfois. »

“Echt heel droevig nieuws! Zo'n geweldige, grappige man en zo'n leuke collega in het ploegje van de maandag”

« C'était un personnage unique et attachant, je me rappellerai ses anecdotes hautes en couleurs, sa bonne humeur et ses traits d'esprit. Je suis très heureuse d'avoir pu croiser son chemin. »

« Au-delà de la peine causée par cette nouvelle, je suis persuadé qu'Alexandre continuera à nous accompagner tant que sa mémoire restera dans nos cœurs. »

Tot ziens, beste Alexandre, en hartelijk dank voor alles.

Fabrice